اولویت‌بندی پیشایندهای ترک خدمت کارکنان در راستای تدوین راهبردهای نگهداشت منابع انسانی با استفاده از روش دلفی فازی و فرآیند تحلیل سلسله‌مراتبی فازی مطالعه موردی: شرکت لاستیک‌سازی ایران‌ تایر

سبحانی, سیدمحمد; وظیفه دوست, حسین; معمارزاده طهران, غلامرضا; خیاط, محمد علی

doi:10.22034/irm.2026.584293.1348

اولویت‌بندی پیشایندهای ترک خدمت کارکنان در راستای تدوین راهبردهای نگهداشت منابع انسانی با استفاده از روش دلفی فازی و فرآیند تحلیل سلسله‌مراتبی فازی مطالعه موردی: شرکت لاستیک‌سازی ایران‌ تایر

مقالات آماده انتشار

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

سیدمحمد سبحانی ¹

حسین وظیفه دوست ²

غلامرضا معمارزاده طهران ³

محمد علی خیاط ¹

¹ دانشجوی دکتری سیاست گذاری بازرگانی واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

² گروه مدیریت بازرگانی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

³ گروه مدیریت ، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران

10.22034/irm.2026.584293.1348

چکیده

در سال ‌های اخیر، افزایش رقابت در صنایع تولیدی و به ‌ویژه صنعت لاستیک، چالش ‌های قابل ‌توجهی را در زمینه حفظ و نگهداشت نیروی انسانی متخصص ایجاد کرده است. ترک خدمت کارکنان به‌ عنوان یکی از مسائل کلیدی مدیریت منابع انسانی، موجب تحمیل هزینه ‌های مستقیم و غیر مستقیم، کاهش بهره ‌وری و تضعیف مزیت رقابتی سازمان‌ها می‌شود. از این‌رو، شناسایی و اولویت ‌بندی عوامل مؤثر بر ترک خدمت کارکنان، به‌منظور تدوین راهبرد های اثربخش نگهداشت منابع انسانی، از اهمیت راهبردی برخوردار است.

هدف پژوهش حاضر، شناسایی و اولویت ‌بندی پیشایند های ترک خدمت کارکنان در شرکت لاستیک‌ سازی ایران ‌تایر با استفاده از رویکرد ترکیبی دلفی فازی و فرآیند تحلیل سلسله‌مراتبی فازی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی- پیمایشی است و با مشارکت 10 نفر از خبرگان حوزه مدیریت منابع انسانی انجام شده است. در گام نخست، با مرور ادبیات نظری و پیشینه پژوهش، مجموعه ‌ای از عوامل موثر بر ترک خدمت شناسایی شد. سپس با استفاده از تکنیک دلفی فازی، عوامل غربال‌ سازی و اجماع خبرگان حاصل گردید. در ادامه، برای تعیین اهمیت و اولویت عوامل تاییدشده، از روش AHP فازی استفاده شد.

یافته ‌ها نشان داد که عواملی شامل حقوق و مزایا، برآورده نشدن انتظارات کارکنان، عدالت سازمانی، فرصت‌ های ارتقا و امنیت شغلی بیشترین تأثیر را بر ترک خدمت دارند. نتایج پژوهش بیانگر آن است که ترک خدمت کارکنان بیش از آنکه ناشی از عوامل فردی باشد، ریشه در سیاست ‌ها و نظام‌ های مدیریتی سازمان دارد. بر این اساس، اصلاح نظام جبران خدمات، ارتقای عدالت سازمانی و توسعه مسیرهای شغلی به‌ عنوان مهم‌ترین راهبردهای عملی برای کاهش ترک خدمت پیشنهاد می‌شود.

کلیدواژه‌ها

ترک خدمت کارکنان

راهبردهای نگهداشت منابع انسانی

دلفی فازی

فرآیند تحلیل سلسله‌مراتبی فازی

شرکت ایران‌ تایر

موضوعات