لاستیکها، بخش قابلتوجهی از دنیای بزرگ پلیمرها را تشکیل میدهند؛ یکی از نقاط ضعف آمیزههای لاستیکی مقاومت تورمی لاستیکها در برابر حلالها است. با قرارگرفتن یک آمیزهی لاستیکی پختشده در معرض حلال، در اثر ورود مولکولهای حلال به داخل سامانهی ماده، تورم اتفاق خواهد افتاد. تورم در لاستیکها، یک پدیدهی فیزیکی از نوع نفوذ کنترل است و تابع چند متغیر بوده که هرکدام به نسبت اثرگذاری خود، سهمی را در پدیدهی تورم دارا هستند. میزان تورم تابعیتی از ماهیت شیمیایی پلیمر و حلال دارد. دانش اصلی در زمینهی تورم پلیمرهای شبکهایشده، توسط فلوری و رینر بنیان نهاده شده است؛ ولی معادلات پیشنهادی ایشان، برای موارد صنعتی (حلالهای مرکب یا آمیزههای پلیمری و ...) همچنان جای توسعهی بسیاری دارد. عواملی بسیاری در پدیدهی تورم اثر دارند؛ از جملهی این عوامل چگالی اتصالات عرضی لاستیک، پرکننده، حجم آزاد سامانه، ضریب نفوذ حلال، برهمکنش پلیمر و حلال، حجم مولار حلال، دما، زمان و غیره است. اثر سیستم پخت، بهصورت عاملی ممانعتکننده در برابر نفوذ حلال است. یکی از مهمترین عوامل مؤثر در میزان پدیدهی تورم، تراکم اتصالات عرضی بوده و اثری بهصورت عامل ممانعتکننده در برابر نفوذ حلال و کاهش تورم دارد. ضریب نفوذ، متغیری سینتیکی است و بهعنوان معیاری از توانایی نفوذ حلال به داخل سیستم ماده مطرح میشود. میزان ضریب نفوذ حلال، در تورم آمیزههای لاستیکی، با افزایش تراکم پخت دارای مقداری کاهشی است که نهایتاً باعث کاهش میزان تورم میشود. هدف این پژوهش، مطالعهی اثر تراکم پخت بر سینتیک تورم و نرخ نفوذ حلال در آمیزههای لاستیکی است.
