انرژی‌های ناخواسته معمولا مضر، عامل صدمه و کاهش عمر مفید سیستم‌ها هستند. بنابراین لازم است این ارتعاشات جذب یا کنترل شوند. یک عامل مهم در مطالعه سیستم‌های مکانیکی، اتلاف یا میرایش انرژی است. اتلاف به عنوان توانایی یک ماده در جذب انرژی و تبدیل آن به گرما تعریف می‌شود. اتلاف انرژی در یک سیستم دارای دو بخش اتلاف ساختاری و اتلاف موادی است. اتلاف ساختاری وابسته به خواص هندسی ساختار و اجزای آن است و اتلاف موادی ناشی از اصطکاک درونی و وابسته به خواص ذاتی ماده است. در این پژوهش به بررسی مبانی اتلاف انرژی، مدلسازی و روش‌های اندازه‌گیری آن پرداخته می‌شود. همچنین اتلاف ساختاری به عنوان مکانیزم غالب جذب انرژی در مواد کامپوزیتی مورد بررسی قرار می‌گیرد و اسفنج بعنوان نوعی ساختار در کامپوزیت‌های پلیمری اسفنجی به عنوان عاملی مهم در کنترل انرژی معرفی می‌شود. سازوکارهای اصلی حاکم بر رفتار مکانیکی اسفنج پلیمری در جذب انرژی، خمش و کشش دیواره‌های سلولی است که به خواص مکانیکی توده پلیمر، چگالی اسفنج، ریزساختار سلولی از قبیل اندازه، شکل و نوع سلول وابسته است. در اسفنج‌های لاستیکی ریزساختار از طریق شرایط فرآیندی از جمله دما و زمان اسفنج شدن و میزان عامل فوم‌زا کنترل می‌شوند. به صورت کلی قابلیت جذب بالای انرژی در اسفنج‌های لاستیکی ناشی از تغییر شکل زیاد در بارگذاری‌های مکانیکی است.