پیشگیری از چالشهای بازیافتی لاستیک نیازمند توسعه روش‌های پخت برگشت‌پذیر بوده که از یک سو متضمن خواص مکانیکی مطلوب در آمیزه لاستیکی باشد و از سوی دیگر استفاده مجدد از قطعات تولیدی را ممکن سازد. این روشها شامل استفاده از ترموپلاستیک الاستومرها، پخت‌های برگشت پذیر کوالانسی و پخت های برگشت پذیر غیرکوالانسی است. جایگزینی کامل یا جزئی چنین نوع اتصالاتی با اتصالات عرضی برگشت‌ناپذیر، چشم اندازی جدید و رویکردی پیش‌گیرانه در حل چالش بازیافت تایرها است. استفاده از پیوندهای کوالانسی برگشت‌پذیر مانند دیلز-آلدر نتایج مطلوبی در القای قابلیت بازگشت پذیری پخت داشته است. با توجه به سینتیک آهسته اتصال‌زدایی دیلز-آلدر در دماهای کاربری تایر (که حداکثر دمای آن میتواند 80 درجه سانتیگراد باشد)، پیش‌بینی می‌شود که شیمی دیلز-آلدر برای کاربرد تایر در آینده ممکن باشد. شیمی ویتریمر از دیگر روش‌های موفق در ایجاد بازگشت پذیری برای پخت لاستیک است. پیاده‌سازی این روش با تنوع بسیار زیاد در عوامل شیمیایی مورد استفاده ممکن است. استفاده از پیوندهای فیزیکی و برهمکنش‌های ابرمولکولی تحقیقات زیادی را به خود اختصاص داده اما خواص مکانیکی حاصل شده در این روش معمولا ضعیف‌تر از سایر روشها است. استفاده از ترموپلاستیک الاستومرها مبتنی بر کوپلیمرهای قطعه‌ای استایرنی از دیگر رویکردهای موفق است. سوال مهم قابلیت استفاده از این نوع جدید از زمینه پلیمری در کاربرد تایر و چگونگی تاثیر آن بر خواص مهندسی رویه تایر است. نتایج نشان داده است که ترموپلاستیک الاستومرها علاوه بر ایجاد چشم اندازی روشن در بازیافت الاستومرها، تاثیر بسیار مهمی بر کاهش مقاومت غلتشی و سایر خواص مثلث جادوئی تایر داشته اند.