رزین اپوکسی به عنوان یکی از اصلی‌ترین پلیمرهای گرمایی شناخته می‌شود که به خاطر خواص قابل توجه فیزیکی، مکانیکی و شیمیایی‌اش، از جمله مقاومت‌های کششی و فشاری، دمای اعوجاج و مقاومت شیمیایی مطلوب، در صنایع متنوعی نظیر چسب، پوشش، الکترونیک، مواد کامپوزیت با کارایی بالا، توربین‌های بادی و روش‌های قالب‌گیری به کار می‌رود. این رزین‌ها درصد بالایی از پیوندهای عرضی را دارند که برای دستیابی به خواص مناسب مکانیکی و گرمایی ضروری است؛ اما ساختارهای ایجاد شده در رزین‌های اپوکسی سخت‌شده با سخت‌کننده به دلیل چگالی بالای پیوندهای عرضی، مقاومت شکننده و آسیب‌پذیری در برابر ضربه را به همراه دارند. برای رفع این معضل و بهبود خواص فیزیکی و مکانیکی، می‌توان از ترکیب آن‌ها با سایر مواد پلیمری یا نانوکامپوزیت‌ها بهره برد. نانوذرات سیلیکا تأثیر قابل توجهی بر خواص مکانیکی و حرارتی نانوکامپوزیت‌های اپوکسی دارند و منجر به بهبود در پراکنش، پایداری حرارتی و مقاومت کششی رزین اپوکسی می شود. همچنین، تعاملات بین نانوذرات و ماتریس اپوکسی به افزایش استحکام و کارایی نانوکامپوزیت‌ها در کاربردهای صنعتی منجر می‌شود. در این پژوهش، به بررسی تأثیر نانوذرات سیلیکای اصلاح شده بر روی مورفولوژی، خواص مکانیکی، پایداری گرمایی، رفتار تخریب گرمایی و پیشرفت‌های اخیر در این زمینه پرداخته می‌شود.